Në një kohë kur Lamborghini ishte veçse një emër i ri që guxonte të sfidonte Ferrari-n, lindi një veturë që sot është legjendë për të paktët që e njohin: Lamborghini 3500 GTZ. Vetëm dy ekzemplarë janë ndërtuar, dhe secili është një copë muzeu në lëvizje.
Sipas MotorTrend, në vitin 1965, pa shumë zhurmë e pa asnjë komunikatë zyrtare, një shasi e shkurtuar e modelit 350 GT kaloi nga fabrikat e Sant’Agata-s në duart e mjeshtrave të Zagato.
Aty, nën vizionin e dizajnerit të ri Ercole Spada, mori formë një Lamborghini ndryshe nga çdo tjetër: më i lehtë, më i ashpër në vijat e trupit, dhe më i pastër në gjuhën vizuale, transmeton AutoPortali. 
Ideatori nuk ishte vetë Ferruccio Lamborghini, por Gerino Gerini, një aristokrat italian, ish-garues dhe shitës supermakinash, që veproi në mënyrë të pavarur. Ai bleu dy shasi nga Lamborghini, i dërgoi në Zagato dhe aty filloi historia.
Për publikun, GTZ doli në dritë vetëm një herë: në Salonën e Londrës të vitit 1965, ku la gojëhapur kritikët. “Më e lehtë, më agresive dhe dukshëm më e bukur se versioni standard,” shkruanin revistat. Por Lamborghini si kompani nuk e promovoi kurrë këtë veturë – sepse thjesht nuk ishte e tyre. Ishte një projekt i jashtëligjshëm, jashtë kornizave zyrtare.
Performanca? Një bishë me motor V12 që shpërthen me një klithmë që të përshkon lëkurën. Me 100 kg më pak se 350 GT, ajo shpejton si veturat garuese të kohës, ndërsa zhurma e saj përshkruhet si një “simfoni qepësesh që vrapojnë me 7000 rrotullime”.
Pas viteve ‘60, GTZ u zhduk nga sytë e publikut dhe kaloi dorë më dorë – nga Australia në Kaliforni, më pas në Gjermani, derisa u restaurua dhe u rikthye në Pebble Beach në vitin 2006, duke zënë vendin e tretë në klasën e vet.
Sot, 3500 GTZ vlerësohet deri në 1 milion dollarë, por vlera e saj e vërtetë është simbolike: është kujtesë e një epoke kur makinat nuk bëheshin në kompjuter, por formoheshin me dorë, në heshtje, me pasion, për një publik që ende dinte të ëndërronte.
Në një botë ku Lamborghini njihet për hiper-vetura futuriste, 3500 GTZ mbetet si një letër dashurie e harruar – me aromë alumini, zhurmë karburanti dhe krenari të heshtur artizanale.
